Λευκό κελί

Τρέφω μια βαθιά και ακατανίκητη αποστροφή για τα 

πολύ τακτοποιημένα σπίτια,τα

 πολύ φροντισμένα σπίτια, τα

πολύ καθαρά και ευθυγραμμισμένα σπίτια.

Εκείνα τα σπίτια που η νοικοκυρά έχει αφιερώσει άπειρο από τον χρόνο της 

για να δείχνουν όλα τα δωμάτια καθαρά, όμορφα, γυαλιστερά.

Τα αποστειρωμένα αυτά σπίτια, που με κάνουν με μίσος να κοιτώ τις αρβύλες μου

για να τσεκάρω, το πόσο καθαρές ή όχι είναι με βγάζουν εκτός εαυτού.

Τα σπίτια με τα πεντακάθαρα χαλιά, τις αφράτες κουρτίνες, τα γυαλικά, τα ασημικά.

Χωρίς ζωή, χωρίς γέλια, χωρίς κανένα σημάδι καλοπέρασης, ευτυχίας, ανθρώπινης ύπαρξης.

Τρέφω ένα ανεξάντλητο μίσος για τα νοσοκομεία.

Τους λευκούς τοίχους,τους κρέμ, τους παστέλ γαλάζιους.

Την ανάμικτη μυρωδιά ιωδίου, γάζας, αρρώστιας και φαρμάκων.

Πέφτει βαριά επάνω μου η αποστείρωση τους.

Με τρομάζει με έναν τρόπο διαφορετικό από εκείνον που με τρόμαζε το σκοτάδι παιδί!

Παγώνει τη καρδιά μου και γαργαλάει ενοχλητικά,

το κάτω μέρος της σπονδυλικής μου στήλης.

Με τρομάζουν και οι άνθρωποι στα λευκά. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι νεκροί που δεν παντρεύτηκαν, ο Πάπας, ο τρόφιμος του τρελοκομείου, οι νύφες. Με τρομοκρατούν οι αποστειρωμένοι άνθρωποι, οι ήσυχοι, οι λιγομίλητοι που κοιτούν πάντα πίσω από την πλάτη τους,

βλέποντας παντού

και πουθενά,

καταστροφολογίες και εχθρούς.

Η τάξη,η ασφάλεια και η ησυχία, όλα με τρομάζουν.

Κλονίζουν την λογική μου σκέψη,

φέρνουν αρρυθμίες στην καρδιά μου,

λαχάνιασμα στην αναπνοή μου...

Μα εκείνο που με τρομάζει, 

πιότερο από όλα,

από τα σπίτια,

τους ανθρώπους,

τα δημόσια κτήρια,

τις στολές,

είναι μια λευκή σελίδα.

Στην θέα μιας λευκής σελίδας, νιώθω να πνίγομαι όπως κανένα νερό δεν θα με πνίξει ποτέ μου.

Νιώθω πως η σελίδα χαραμίζεται όσο παραμένει λευκή.

Κενή.

Χωρίς κανένας να εμφυσήσει ζωή σε αυτήν.

Με πιάνει μια τρέλα,μια μανία,

ένα... κάτι  τέλος πάντων,

να γράψω,να γεμίσω, να σώσω.

Οι λευκές σελίδες μου λύνουν τα γόνατα,

με κάνουν να θέλω να βάλω τα κλάματα,

με πονάνε,

τα χέρια μου κάνουν σπασμωδικές κινήσεις,

βιάζομαι να βρω ένα στυλό, ένα μολύβι,

Θεέ μου

κάτι

οτιδήποτε

όλα 

μου

κάνουν!

Και έπειτα μια ιδέα.

Ναι! 

Αυτό χρειάζομαι.

Μια ιδέα. 

Για μια λέξη, έναν άνθρωπο, ένα γεγονός,ένα μέρος, μια κατάσταση.

Κάτι για το οποίο μπορώ να μιλήσω,

κάτι για το οποίο μπορώ να γράψω, 

να βρω λέξεις,

πολλές λέξεις να γεμίσω την σελίδα.

Τη σελίδα που με κοιτάει επίμονα, απαιτεί σιωπηλά από εμένα να κάνω το καθήκον μου,

κι ας είναι μέτριο, ανούσιο, χωρίς τέλος αρχή ή μέση.

Γνωρίζω το βασανιστήριο με το όνομα

''Λευκό κελί''.

Ένα από τα πολλά βασανιστήρια, που εφήβρε ο άνθρωπος για να βασανίσει έναν άλλον άνθρωπο.

Το ''Λευκό κελί'' είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομα του.

Ένα κελί, κατάλευκο, πάντα με φως, όπου μέσα του, τοποθετούν τον εκάστοτε φυλακισμένο,

και σε πλήρη απομόνωση τον αφήνουν να δουλέψει με την τρέλα του.

Γιατί σε ένα λευκό κελί, χωρίς κανένα ερέθισμα,

μέσα σε αυτό το όργανο του βασανιστηρίου που όσοι μπαίνουν,

βγαίνουν τρελοί,

στα χαμένα,

χωρίς πλέον,

να κατανοούν την αλήθεια από το ψέμα,

την πραγματικότητα από το όνειρο
Οι επιλογές,
Λιγοστεύουν

Το ''Λευκό Κελί'' για 'μένα μόλις πήρε το όνομα

''Λευκή Σελίδα''

Υ.Γ. Μόλις σας έδωσα τον απόλυτο τρόπο βασανισμού μου! Δεν γαμιέστε; Μέχρι και εκεί, θα σας έχω προλάβει.

XO XO XO

Είναι Χριστούγεννα.
Έλεγα να γράψω κάτι αλλά τι είμαι; Η Μενεγάκη να κάνω Christmas edition εκπομπή; Ε,δεν λέει.
Να όμως που οι γιορτές με αναγκάζουν να γράψω για αυτές θέλω δεν θέλω.
Μια φίλη μου έχει πει, πως ο κόσμος που είναι καλός τις γιορτές την εκνευρίζει γιατί το θυμάται μόνο τότε.Εν μέρη,έχει δίκιο αλλά βασικά έχει άδικο.
Είναι ωραία η ανθρωπότητα τα Χριστούγεννα! Κι ας καίγονται πλοία,κι ας έρχονται εκλογές,κι ας φτωχαίνουν οι άνθρωποι.
Εγώ τυχαίνει να βλέπω και μερικούς που ''πλουτίζουν''.

Χριστούγεννα...εντάξει δεν χιονίζει.Και φυσάει άντε να μην πω σαν τι,τώρα!
Αλλά...να γυρνάς σπίτι και να είσαι δίπλα στο δέντρο σου με τις γάτες σου.
Ή να σου κάνουν δώρα εκείνοι που δεν περίμενες πως θα σου κάνουν δώρα.Όχι επειδή δεν περίμενες να σε σκεφτούν αλλά γιατί δεν περίμενες να δώσουν λεφτά που δεν έχουν για να σε δουν να χαμογελάς.
Χριστούγεννα είναι...να τρως με τους δικούς σου και να καλείς όσους έμειναν μόνοι τέτοιες μέρες κι ας μην έχεις μωρέ φαγητό για το βράδυ!
Χριστούγεννα είναι...η κολλητή σου που δουλεύει και πας εκεί να της κάνεις παρέα και που σου στέλνει φωτογραφίες και βίντεο από εκεί που πήγε μερικές μέρες,για να ξέρεις πως σε σκέφτεται.
Και είναι και τα γλυκά που φτιάχνετε όλοι μαζί. Και που οκ,μπορεί να μην βγήκανε άψογα αλλά είναι πιο νόστιμα από τα έτοιμα του super market και του ζαχαροπλαστείου γιατί πέρασες τέλεια καθώς τα έφτιαχνες.
Χριστούγεννα είναι...να στολίζεις δέντρο με εκείνους που αγαπάς αλλά πρώτα,να στολίζετε ο ένας τον άλλον. Ή,να στολίζεις μόνος σου για να το χαρούν οι άλλοι όταν γυρίσουν σπίτι.

Είναι πολλά πράγματα οι γιορτές.Τα Χριστούγεννα,η Πρωτοχρονιά. Δεν έχει να κάνει με κανέναν Θεό και καμιά θρησκεία. Ούτε με το 4 που θα γίνει 5 στο τέλος ενός τετραψήφιου αριθμού.
Για'μένα γιορτές είναι...εσύ και εγώ.Και ότι αγαπήσαμε ή θα αγαπήσουμε ποτέ.

Μου είπες...φέτος θα βάλεις έναν στόχο. Μ'αρεσε ο στόχος σου.Δεν έδωσα ποτέ μια υπόσχεση στον εαυτό μου καθώς άλλαζε η χρονιά.
Ίσως ξεκινήσω φέτος...
Ίσως ο στόχος μου θα είναι,να μην χρειάζομαι το blog αλλά να βρω το θάρρος να σου δείχνω τι γράφω καταπρόσωπο.
Ίσως να είναι να χαμογελάω πιο πολύ ή να δίνω παραπάνω ευκαιρίες στους ανθρώπους ή να λέω και μερικά όχι. 
Ίσως απλά,ο στόχος μου να είναι να δω μέχρι που μπορώ να σ'αγαπήσω.Κι αν τελικά αυτοί οι πλανήτες μέσα μας,είναι αληθινοί.

Να εδώ το πήγαινα...που αλλού;

 Νιώθω πως δεν έχω τίποτα να σου πω απόψε.

 Μη,μη με ρωτάς γιατί γράφω αν δεν έχω τίποτα να πω.

 Γαμώτο μου...την σιχαίνομαι αυτήν την ερώτηση και θα'πρεπε να το ξέρεις.

 Τι και αν δεν έχω τίποτα να πω; Έχω πολλά να γράψω,η γνώριμη αίσθηση με πνίγει σήμερα. Πια γνώριμη αίσθηση; Εκείνο το μούδιασμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού,τα δάχτυλα μου που ξαφνικά,βλέπω να κάνουν σπασμωδικές κινήσεις.

 Το να γράφω -το μακρύ και το κοντό μου δεν είπα ποτέ ότι γράφω και τίποτα σοβαρό- είναι η δική μου ντόπα. Το δικό μου ναρκωτικό που με κάνει να βλέπω δράκους στην κουζίνα.

 Βλέπεις,το δικό μου ναρκωτικό είναι φθηνό και πανάκριβο ταυτόχρονα. Δεν μου κοστίζει λεφτά και ο χρόνος που μου κοστίζει είναι λίγος στην πραγματικότητα.

 Να,και τώρα γράφω χωρίς να σκέφτομαι τι στο διάολο λέω. 

 Αλλά κοστίζει.Η φαντασία μου με τρελαίνει. Με αρρωσταίνει,με κρατά ξύπνια από παιδί όταν προσπαθώ να κοιμηθώ,να ξεχάσω.

Σκατά.

 Πράγματι δεν έχω ιδέα τι λέω.

 Θέλω να γυρίσω αυτό το παραλήρημα σε γράμμα. Ένα γράμμα σε έναν δικό μου άνθρωπο. 

 Αλλά πριν λίγο νομίζω ήτανε που έλεγα, πως πρέπει να μεγαλώσω. Να σταματήσω να κάνω σαν παιδί με όλα μου τα προβλήματα.

 Τι κερδίζω με το να σου κρατάω μούτρα και να θυμώνω; Τι κερδίζω όταν θέλω να ουρλιάξω και ούτε αυτό δεν κάνω; 

 Καλύτερα να σε βγάλω για έναν καφέ και να στα πω έτσι ωμά.Μπροστά σου.

 Να σου πω ότι νιώθω την απογοήτευση σε έναν τεράστιο βαθμό πλέον εξαιτίας σου.

 Άραξε. Δεν με απογοήτευσες και τόσο πολύ με τις πράξεις σου. Οι σιωπές σου με απογοητεύουν. Η αδυναμία σου να κάνεις αυτά που τόσα χρόνια μου λες να κάνω και να την δω αλλιώς.

 Εγώ να την δω αλλιώς ρε; Εσύ; Εσύ μόνο θα με δείχνεις με το δάχτυλο,θα μου πετάς ψέματα στο πιάτο πιστεύοντας πως θα τα καταπιώ έτσι απλά; Πως δεν θα δω τι μου σερβίρεις;

 Δεν με νοιάζει αν λες ψέματα στον εαυτό σου για τα ίδια πράγματα.

 Γαμώτο! Σβήσ'το το από πάνω. Τώρα σου λέω εγώ ψέματα. Ψέματα πως νοιάζομαι περισσότερο για'μένα παρά για'σένα. 

 Αμ,δεν! ΔΕΝ! ΔΕΝ! ΔΕΝ!

 Πάντα νοιάζομαι για'σένα πιο πολύ. Και το ήξερες και δες που φτάσαμε.

 Να κάνεις εσύ τα ίδια λάθη με εμένα. 

 Δεν με πειράζει που δεν είσαι όσο δυνατή ήθελες να δείχνεις τόσα χρόνια. Τον μπελά μου! ΉΞΕΡΑ πως δεν είσαι όσο δυνατή ήθελες να δείχνεις και να είσαι. Το ήξερα. Και κάνεις σπασμωδικές κινήσεις,πνίγεσαι στα σκατά και δεν μ'αφήνεις να σε φτάσω.

 Θα σε έστελνα στο διάολο αλλά με πρόλαβες.

Πήγες μόνη σου εκεί και να σου πω και κάτι;

 Αφού δεν με πήρες μαζί,τουλάχιστον να θυμηθείς να του δώσεις τα χαιρετίσματα μου.

 Ή μήπως δεν θυμάσαι πόσες και πόσες φορές με έστειλες εκεί; 

Να,ορίστε που φτάσαμε. Να γράφω και να νιώθω ακόμη τη στέρηση.

''Χθες άκουσα ένα τραγούδι που μου θύμισε εσένα.
Σκέφτηκα να σου το στείλω αλλά τελικά το μετάνιωσα.
Όχι για να μην ρίξω τα μούτρα μου...μα για να μην ρίξω το τραγούδι.''

Όταν έχεις μεγάλη αδερφή...

Από εμπειρία μπορώ να σου πω ότι το να έχεις μεγάλη αδερφή δεν συνεπάγεται με πεταλουδίτσες,ουράνια τόξα και χρωματιστούς μονόκερους.
Θα έλεγα πως πιο πολύ μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη.
Σοβαρά! Η μεγάλη αδερφή,πρέπει να έχει πάντα δίκιο. ΌΧΙ ΠΡΈΠΕΙ.
ΈΧΕΙ ΠΆΝΤΑ ΔΊΚΙΟ.
Η μεγάλη αδερφή σου λέει τι να κάνεις και τι όχι.
Η μεγάλη αδερφή είναι ο κακός μπαμπούλας του σπιτιού.
Η μεγάλη αδερφή σε εκμεταλεύεται με όποιον τρόπο βρει το πανούργο μυαλό της.
Η μεγάλη αδερφή μπορεί να σου ρίξει το φταίξιμο για να γλυτώσει ενώ φταίει.
Αλλά η μεγάλη αδερφή έχει πάντα δίκιο οπότε,ότι κι αν πεις,πολύ απλά, δεν πιάνεται.

Η μεγάλη αδερφή έχει πολλά αρνητικά. Αλλά το να έχεις μεγάλη αδερφή σημαίνει πως ...έχεις δύο μαμάδες. Και δύο μπαμπάδες. Και εκατό αδέρφια. Και άπειρους δασκάλους, ψυχολόγους, ενδυματολόγους,κομμωτές, μακιγιέρ,γιατρούς,συγγραφείς,μάγειρες,καθαριστές,κλόουν...εκπαιδευμένους δολοφόνους,μαφιόζους,νονούς της νύχτας και άλλα πολλά.

Από εμπειρία,μπορώ να σου πω πως το να έχεις μεγάλη αδερφή συνεπάγεται περισσότερα καλά στη ζωή σου παρά κακά. Εντάξει,δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Διαφωνούμε,χανόμαστε,μαλώνουμε,τσατιζόμαστε η μία με την άλλη,αγαπιόμαστε ξανά.
Νομίζω πως...το να έχεις μεγάλη αδερφή σημαίνει να έχει πάντα λιακάδα στη ζωή σου. Και αν βρέχει που και που... τι στο διάολο; Η μεγάλη σου αδερφή θα γίνει στα γρήγορα ομπρέλα θαλάσσης για επταμελή οικογένεια για να είναι σίγουρη πως δεν θα βραχείς.
Όταν χρειαστεί, θα γίνει κακιά. Θα σου πει τα λάθη σου, τις υπερβολές σου. Θα σε αναγκάσει να πεις ή να κάνεις πράγματα που δεν θες, και τελικά...θα έχει δίκιο. Έπρεπε να τα κάνεις.
Η μεγάλη σου αδερφή,θα σε καλύψει στους γονείς σας.Στον γκόμενο,την φίλη που δεν θες να δεις και τόσο πολύ σήμερα. Στο σχολείο,το φροντιστήριο. Αν περνούσε από το χέρι της,δεν  θα χώριζες ποτέ. Δεν θα έχανες ποτέ της φίλες σου. Εκείνη βλέπεις, τα έχει περάσει πρώτη αυτά που περνάς και θα τα περνούσε πάλι για χατίρι σου.
Η μεγάλη σου αδερφή θα σου πάρει παγωτό στη μέση του χειμώνα και θα ορκίζεται πως δεν ξέρει γιατί αρρώστησες ενώ θα σου πασάρει κρυφά χάπια για τον πυρετό και θα δικαιολογεί απουσίες στο σχολείο.
Η μεγάλη σου αδερφή,θα έρχεται να σε δει όταν είσαι πιτσιρίκι να κάνεις παρέλαση ή να παίζεις θέατρο γιατί κανένας άλλος δεν μπορεί κι ας δούλευε ως το ξημέρωμα.

Δεν ξέρω... Είμαι εγώ τόσο ευλογημένη; Είμαι εγώ που έχω τέτοια μεγάλη αδερφή;
Ελπίζω πως όχι. Γιατί αν είμαι μόνο εγώ... τότε σίγουρα,εσείς οι υπόλοιποι χάνετε!
Με άνεση σας λέω,πως η αδερφή μου,μου έμαθε όσα γνώριζε και έμαθε κι άλλα, όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για'μένα.
Αυτό που πάντα υπενθυμίζω στον εαυτό μου όταν μαλώνουμε είναι πως...όσο έχω εκείνην,έχω οικογένεια.
Τώρα...για το πως είναι να έχεις μικρή αδερφή...ε,δεν ξέρω! Ρωτήστε την αδερφή μου.

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για αυτά που έκανες. Λυπάμαι που σου στέρησα εκείνο το πάρτυ όταν ήσουν παιδί για να με προσέχεις. Σ'αγαπάω!

Φόρος τιμής στα τετράποδα

 Δεν θα μάθεις ποτέ να ζεις αν δεν μάθεις να ζεις με ένα ζώο.
Αυτό είναι δική μου ατάκα. Και σοβαρά τώρα... με τον άνθρωπο θα μάθεις να ζεις. Με το τετράποδο να σε δω.
Να δω πως θα είσαι όταν θα σου ριμάζει το σπίτι,όταν θα κλέβει το φαγητό σου μέσα από το πιάτο σου, όταν θα σε ξυπνάει γιατί έσπασε ένα βάζο,έριξε κάτι, κλαίει χωρίς λόγο στις 4 το πρωί, σου γλείφει το πρόσωπο για να σου θυμίσει ότι άργησες να ξυπνήσεις και..εμ...ξέρεις...ΠΕΙΝΑΩΩΩΩΩ!
Να σε δω όταν θα κλαίει από τον πόνο,και ακριβώς επειδή δεν είναι άνθρωπος αλλά ζώο,δεν μπορείς να το παρηγορήσεις. Όταν το σπαρακτικό κλάματα του είναι ο μόνος τρόπος του να σου δείξει πως κάτι πάει στραβά.
Και το κλάμα του σου σπάει τη καρδιά και κλαις τελικά, ποιο πολύ από το ίδιο του.

Αλλά ας μη γελιόμαστε. Τους ανέχεσαι. Όλα τα τετράποδα. Οκ,δεν είναι ακριβώς...ανοχή. Είναι λατρεία. Κι όχι μόνο για το χ,ψ τετράποδο που έχεις στο σπίτι σου και με το οποίο κοιμάσαι τα βράδια του χειμώνα -γιατί το καλοκαίρι αποφεύγετε ο ένας τον άλλο όπως ο Διάβολος το λιβάνι- αλλά για κάθε τετράποδο που κυκλοφορεί.

Πριν έρθω σπίτι,με πήρε από πίσω ένα σκυλί,μαύρο,μεσαίου μεγέθους που πρώτη φορά βλέπω στην γειτονιά μου. Ήρθε,και στάθηκε δίπλα μου λες και ήταν δικό μου κάτω απο το υπόστεγο της στάσης γιατί ψιχαλίζει. Προσπάθησα να μην δώσω πολύ σημασία γιατί πάντα καταλήγω να λυπάμαι ΠΟΛΎ που τα αφήνω αναγκαστικά πίσω μου. Δεν άντεξα όμως, αυτήν την σιωπηλή του επιμονή και το χάιδεψα. Παγωμένη η γούνα του αλλά καθαρή. Βλέπω έχει λουράκι της φιλοζωικής. Σταματάω και σηκώνει τις ματάρες του και με κοιτάει. Όχι,δεν παρακαλούσε για χάδια. Σαν ευχαριστώ ήταν αυτά τα μάτια του και σκύβω,αρχίζω να του μιλάω,δεν με νοιάζει που οι μισοί με κοιτάνε στραβά σα τη τρελή του χωριού. Φίλε μου...το σκυλί αυτό είναι τέλειο. Δεν γαβγίζει,δεν κάνει καμιά κίνηση. Απλά στέκεται και απολαμβάνει τα χάδια μου. Σταματάω και αφού βλέπει ότι δεν συνεχίζω,αράζει κάτω λες και με περιμένει να μετακινηθώ και να έρθει μαζί. ''Σόρρυ γλύκα μου,''σκέφτομαι''θα πάρω αστικό.Δεν μπορείς να έρθεις.''
ΧΑ! Και τότε σκάει μύτη η επιφοίτηση. Έχω μαζί μου λίγες κροκέτες που πάω στους γάτους μου γιατί δεν πρόλαβα να αγοράσω φαγητό νωρίτερα. Ανοίγω το σακουλάκι.σκύβω και τους τι δίνω. Με κοίταξε λες και δεν το πίστευε. Ζύγιζε την κατάσταση κατάλαβες; Σου λέει το σκυλί..Αυτή χαζή θα είναι! Δεν παίζει. Και με χαϊδεύει και με ταΐζει; 
Αμ,δεν είμαι χαζή. Απλά λιγάκι πιο άνθρωπος λόγο των τετράποδων στη ζωή μου. Αφού πείθετε λοιπόν ότι δεν το πειράζω,ότι δεν πρόκειται να του πάρω πίσω το φαγάκι του ή κάτι τέτοιο,αρχίζει ξαπλωμένο, αργά αργά, με τρόπο που λίγα αδέσποτο έχουν, να τρώει τις κροκέτες. ΄΄Ελπίζω να μην σε πειράζει που είναι για γάτες'' του λέω και εντάξει,οι άνθρωποι γύρω μου γελάνε. Και εμένα ποσώς με νοιάζει γιατί το σκυλί σταματάει,με κοιτάζει στα μάτια και μετά συνεχίζει αργά να τρώει.

Φυσικά και έφυγα. Αναγκαστικά δηλαδή. Και εκείνο δεν έκανε καμιά κίνηση,καθόλου κλαψουρίσματα. Πήρε όσα μπορούσα να του δώσω και μ'άφησε να φύγω. Δεν πιστεύω στον Θεό. Εκείνος του ουρανού του και εγώ της Γης μου. Αλλά αν υπάρχει, θέλω να πιστεύω πως θα μου συγχωρήσει μερικές αμαρτίες για τα αδέσποτα που βοήθησα,που χάιδεψα,την υπομονή μου.

Το βασικότερο που έμαθα στη ζωή μου από τις γάτες μου και δε τον Άρη μου, είναι ένα.

Από τους ανθρώπους ένα πράγμα πρέπει να απαιτείς. Εκείνο που μπορούν και θέλουν να σου δώσουν.Όπως κι απ'τα ζώα.
Κι αυτό δική μου ατάκα.
Καληνύχτα δίποδοι και τετράποδοι φίλοι μου!

(Στις φωτογραφίες είναι ο Σεμπάστιον (Σέμπυ),ο Άρης και η Νταιάνα που αν και όχι δική μου έχει μείνει στο σπίτι μας δίνοντας του μια πολύ...γυναικεία..αύρα!!

Βουβά γράμματα.

''Σου γράφω πάλι απ' ανάγκη,η ώρα πέντε το πρωί'' γράφει μια μακρινή εποχή ο Ανδρέας Θωμόπουλος και τραγουδά ο Παύλος Σιδηρόπουλους.

Γιατί...''το μόνο πράγμα που'χει μείνει,όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ.''

Εσύ,και η λογική σου που συμβαδίζει όσο και αποκλίνει με την δική μου λογική. Με την δική μου οπτική γωνία,τον δικό μου τρόπο να ορίζω την τάξη και την αταξία.

Καταλαβαίνω τι λες. Αυτό που είναι τάξη για την αράχνη, είναι χάος για τη μύγα. 

Θες τη γνώμη μου; Μεταξύ μας, για να το διαβάζεις αυτό,την θέλεις και τη γνώμη μου, ο κόσμος γύρω μας υπάρχει γιατί είμαστε εμείς μέρος του. Εσύ, εγώ, ο γείτονας. Άνθρωποι που σκέφτονται. Που αλληλεπιδρούν μέσα στα όρια -ίσως και έξω απ' αυτά- του φυσικού κόσμου.

Εμείς είμαστε η πραγματικότητα. Αυτή είναι η δική μου προσέγγιση του θέματος. Όχι αναλυτικά, αναλύσεις σε τέτοια θέματα δεν χωράνε. Μονάχα τίτλοι. 

Εμείς είμαστε η πραγματικότητα.

Τάδε έφη... Ειρήνη.

Ο δικός μου λοιπόν διαστρεβλωμένος τρόπος να ορίζω την πραγματικότητα, να βλέπω το δέντρο,το λιβάδι, το δάσος,το γράψιμο, τον έρωτα και το ξενέρωμα είναι πολύ κοντινός με τον δικό σου τρόπο. 

Συμφωνούμε όσο διαφωνούμε.

Μπορεί να μην παίξαμε μαζί μπάλα μεγαλώνοντας, να μην σε είδα να ερωτεύεσαι για πρώτη φορά και να πληγώνεσαι. Μπορεί να μην ήσουν εκεί όταν κάπνισα και ήπια πρώτη φορά. Αυτά είναι άσχετα. Μικροπράγματα που θα μπορούσαν να γεμίσουν κενά, να απαντήσουν σε μερικά πραγματάκια που με τυραννάν για πάρτι σου και ίσως τυραννούν και εσένα. Αλλά δεν μας νοιάζουν αυτά. 

Ξες γιατί; Είμαι φτιαγμένη από ότι φτιάχτηκες και εσύ.Μοιραζόμαστε το ίδιο γεννητικό υλικό.

Και αυτό,το βρίσκεις σπάνια.Πολύ σπάνια. 

Για αυτό εμείς οι δύο,κάνουμε πράγματα που δεν είναι καν για δύο.

Φτιαχτήκαμε ελαττωματικοί. Και δεν μας νοιάζει.

Γούστο μου και καμάρι μου στη τελική, που με λένε τρελή. 

Εγώ τη τρέλα μου τη γουστάρω.

Ζω μαζί της.

Με νιώθει. Αγγίζει τον πυρήνα μου.

Χάνομαι στη μουσική μου και στο τσιγάρο μου,παρατηρώ εδώ και πόση ώρα τα υπέροχα μάτια του γάτου μου και εκεί μέσα βλέπω το νόημα της ζωής.

Για άλλη μια φορά, τα λόγια μου δεν βγάζουν νόημα. Δεν πειράζει. Σου είπα ότι σκέφτομαι να αλλάξω το όνομα του παρόντος ημερολογίου; Βέβαια...θα το πω...''Μαλακίες με τη σέσουλα!'' πιασάρικο ε; Έχε χάρη,που εμείς δεν είμαστε του πιασάρικου αλλά μόνο του τρελού.

Αα,και κάτι τελευταίο.

Δεν τα χρειάζεσαι τα χάπια. Εκείνα χρειάζονται εσένα. Πέτα τα τα καταραμένα στην τουαλέτα,και τράβα το καζανάκι.

Φόρα τη τρέλα σου καπέλο και άντε τράβα να ρεζιλευτείς,να χάσεις όσα βρήκες και ζήσε.

Κάψε το σενάριο. Αυτοσχεδίασε. 

Έχει πιο όμορφη γεύση η ζωή έτσι. Πιο...γεμάτη,που λένε και οι μάγειρες.

Αλλά εμείς δεν είμαστε μάγειρες.

Είμαστε συγγραφείς γιατί αυτό μας λυτρώνει. Οπότε πες την όπως θες την γεύση της ζωής σου.

Την κάνω φίλε. Έχω και ένα τσιγάρο να τελειώσω. 

Ξημερώνει δεκάτη εβδόμη

Ξημερώνει η δεκάτη εβδόμη βροχερή.

Σςςςς...κάνε ησυχία. Περπάτα αργά...προχώρα ακροπατώντας από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη γιατί η Άννα χρειάζεται φάρμακα.

Άσε τα φάρμακα και φύγε.

Βιάζεσαι και καλά κάνεις...

Σε περιμένουν στο θέατρο.

Η σκηνή φωτίζεται. Η βαριά,κόκκινη κουρτίνα -ξέρω,εσένα σου θυμίζει αίμα το χρώμα της,ξέρω- ανοίγει. Αυλαία την ονομάζουν στο θέατρο αλλά τότε,δεν είχες χρόνο για να πας θέατρο.Έκανες επανάσταση.Ξέρω!

Στη σκηνή μια μεγάλη σιδερένια πόρτα.Κλείνει τον έξω κόσμο.Τον κρατά μακρυά από τα όσα συμβαίνουν μέσα. 

Πίσω από τη πόρτα,αριστερά,δεξιά της...ως και πάνω της, υπάρχουν ηθοποιοί. Νεαρά παιδιά. Πλακάτ με συνθήματα παντού τριγύρω. Η μέρα κυλάει μέτρια. Μα το αίμα ζυγώνει.Και εσύ το ξες μα συνεχίζεις να κάθεσαι στη καρέκλα του θεάτρου. Μα γιατί τις κάνουν τόσο βολικές οι ρουφιάνοι;

Πέφτει η νύχτα πάνω στη σκηνή.Τα φώτα λίγα.Μα οι ηθοποιοί συνεχίζουν στο έργο τους.

Και ξαφνικά...με τι 'ναι αυτό που προβάλει από την άλλη άκρη της σκηνής;Πως αντέχει η σκηνή τόσο βάρος;

Το τανκ σημαδεύει τους ηθοποιούς, που από την αρχή γνώριζες,πως είναι τα παιδιά σου και τα παιδιά του διπλανού σου. Και τα παιδιά ουρλιάζουν πως όλοι είμαστε αδέρφια.

Μα δεν τους ακούει κανείς.Η Γη ολάκερη,σωπαίνει.

Ο άνθρωπος μέσα στο τανκ,έχει λάβει εντολές.Δεν αναγνωρίζει αδέρφια πλέον.

Κάνει όπισθεν,καβαλά το πεζοδρόμιο,και ξέρεις τι κάνει; 

Πέφτει πάνω στην πόρτα.Πάνω στους ηθοποιούς.

Πάνω στα παιδιά του διπλανού.

Πάνω στα παιδιά σου.

Οι φωνές στο ραδιόφωνο βουβαίνουν.

Εκείνοι μέσα από την πόρτα, τρομοκρατημένοι προσπαθούν να βρουν απάντηση στο ένα και μοναδικό ερώτημα τους.

''Έπεσαν πάνω μας; Στα αδέρφια τους;''

Εκείνοι έξω από τη πόρτα,δεν ψάχνουν καμιά απάντηση. Δεν τους έχουν μάθει να ρωτάνε.

Σε βλέπω που κλαις.

Πάνω σου έπρεπε να'χε πέσει το τανκ.

Όχι πάνω στα παιδιά σου,στους φίλους σου,τους συναδέλφους σου. Σε εκείνη τη πόρτα,μπορεί να ήτανε ο έρωτας της ζωής σου. Και εσύ να τον στερήθηκες μόλις...Ή,μπορεί να τον στερήθηκες από καμιά ''αδέσποτη σφαίρα'' το πρωί,το μεσημέρι,το απόγευμα εκείνης της μέρας.

Σςςςς...μη κάνεις φασαρία σου λέω. Πρέπει να ψιθυρίζεις τώρα.Μην σε δουν που κλαις.

Όχι οι ζωντανοί ρε. Άστους αυτούς. Οι νεκροί σου.

Γιατί όλοι τους είναι δικοί σου νεκροί.

Νεκροί του διπλανού σου.

Νεκροί μου.

Σςςς...καταθέτουν στεφάνια τώρα βλέπεις;

Μετά θα γίνουν επεισόδια στην αμαυρωμένη μνήμη άλλων επεισοδίων. Θα χτυπηθούν πάλι φοιτητές,ηθοποιοί,εσύ και εγώ ακριβώς εκεί όπου στέκονταν παλιά,η σιδερένια πόρτα.

Μη τρομάζεις. Αλλάξανε τα πράγματα. Πλέον δεν στέλνουνε τανκ.

Θα ζήσω.

Και θα σε θυμάμαι πάντα στο μπροστινό κάθισμα του θεάτρου να κλαις για τις καπνισμένες αναμνήσεις εκείνων των χρόνων. Και σε σέβομαι για αυτό.

Ξέρω...τους φίλους σου εσύ τους διάλεξες σύμφωνα με το αν θα έτρωγαν μια σφαίρα για 'σένα ή οχι. Δεν σε κακολογώ. Και εκείνοι με αυτό το κριτήριο σε διάλεξαν.Τότες έτσι έπρεπε.

Ξέρω...τους φίλους που πέθαναν τους αναγνώρισες από τα αίματα στη μπλούζα σου.

Ξέρω...πως οι φοιτητές δεν έριξαν την χούντα. Όμως φώναξαν...ΝΑΙ,φώναξαν. Και ήταν πιο δυνατές οι φωνές τους από το άδικο...

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ....