Δισκάκι x,y στροφών

 Απόψε θα γράψω για κάτι προσωπικό.Και θα ζητήσω συγγνώμη από την αρχή γιατί δεν αφορά την δική μου,προσωπική ζωή!
 Αφορά τη ζωή δύο άλλων ανθρώπων που έχουν παίξει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου.
 Αφήστε με να το αναδιατυπώσω καλύτερα αυτό...Μπορώ..
 Αφορά τη ζωή δύο άλλων ανθρώπων που τυχαίνει να με έχουν φέρει σε τούτη τη ζωή και κάπως έτσι,είναι και δικό μου αυτό το κείμενο αντί να'ναι μονάχα δικό τους.Κι όχι γιατί το γράφω εγώ μα γιατί η ζωή τους και η δική μου είναι άρρηκτα δεμένες από την θεά Μοίρα.

 Δείτε τώρα πως τα φέρνει η ζωή και φτάνουμε στο σημερινό μας παραλήρημα...
α.)Μια φίλη, μου μιλάει εχθές το απόγευμα για το ''Κασετόφωνο'' ένα άπαιχτο διαδικτυακό,καλά οργανωμένο,τεράστιο playlist για όλες τις ώρες,όλα τα γούστα,όλες τις εποχές.
β.)Περνώ το χθεσινό βράδυ και όλη την ημέρα σήμερα,παρέα με την προαναφερθέντα φίλη μου ακούγοντας λίστες από το ''Κασετόφωνο''.
γ.)Όπως είναι φυσικό,γυρνώ σπίτι και θέλω μουσική για συντροφιά.Οδεύω προς το Youtube και το κλείνω πριν ανοίξει καταλήγοντας που αλλού; Στο ''Κασετόφωνο''να επιλέγω τυχαία μια λίστα από την κατηγορία ''Ερωτικά''.
δ.)Οι ώρες περνάνε,παλιά και νέα κομμάτια γεμίζουν τους τοίχους γύρω μου και μου κρατούν συντροφιά όσο διαβάζω στη γωνιά μου ένα βιβλίο ΏΣΠΟΥ... έρχεται ένα συγκεκριμένο κομμάτι.Δεν είναι δακρύβρεχτο ούτε ακριβώς μελαγχολικό. Εμένα όμως με πιάνει μια συγκίνηση,μια κάποια θλίψη ρε'σεις!
ε.)Το τραγούδι αυτό είναι το κλασσικό κομμάτι πλέον,από την ακόμη πιο κλασσική τριλογία ταινιών ''Ο Νονός''-''The Godfather''.

 Και τώρα θα σας εξηγήσω το παραλήρημα μου.

 Οι γονείς μου, στη Γερμανία να πιάνουν συζήτηση,σχεδόν άγνωστοι μεταξύ γνωστών με την γενναία μαμά να ξεκινά τη συζήτηση....
 Δεν θυμάμαι καλά την ιστορία και ας την έχω ακούσει ήδη αρκετές φορές.Το θέμα είναι πως και οι δύο είδαν την ταινία ''Ο Νονός'' και συμφώνησαν στο πόσο τους άρεσε η μουσική του. Και η μαμά στην πρώτη ευκαιρία αγοράζει τον δίσκο.
 Φανταστείτε μια εποχή χωρίς ίντερνετ,χωρίς κινητά,χωρίς το σημερινό πεζό φλερτ.Μια εποχή,με Έλληνες μετανάστες στην Γερμανία όπου έπρεπε με κάποιο τρόπο να φέρεις το πρόσωπο εκείνο,πιο κοντά σου.Και ο μόνος τρόπος που σκέφτεσαι είναι να αγοράσεις εκείνο το δισκάκι x,y στροφών (συγγνώμη μητέρα,συγγνώμη πατέρα δεν θυμάμαι πόσες στροφές ήταν το δισκάκι σας)να το ακούς και να σκέφτεσαι τις δύο,τρεις κουβέντες που αντάλλαξες με έναν άνθρωπο που θέλεις δικό σου.
 Και βρίσκομαι στο σήμερα,το πεζό αυτό σήμερα το δικό μου και το δικό σας,να ακούω μουσική επιλεγμένη από τρίτους για'μένα και σε μια ερωτική λίστα να βρίσκω ΑΥΤΌ το τραγούδι.
 Το τραγούδι τους...
Ρε,μακάρι όλοι να'χουμε τα τραγούδια μας.
Μακάρι όλοι να μείνουμε και να κάνουμε οικογένειες με τον άνθρωπο εκείνον που θέλαμε έχοντας ανταλλάξει μερικές κουβέντες,μερικές γαλάζιες αλληλογραφίες.(Το έκαναν και αυτό έχω να τονίσω!)
Σήμερα έμαθα μητέρα και πατέρα,πως το τραγούδι σας,είναι ακόμη πιο ρομαντικό από ότι είχα φανταστεί.
Ευλογημένη αγάπη....

The GodFather-Soundtrack
Το αγαπητό πλέον Κασετόφωνο...
Ρομαντικό,βαρύ και ασήκωτο!

Bright dots in the dark

''...εσένα το ταξίδι σου δυο καρφωμένες ράγες

νομίζεις ότι πήγες μακριά...''

Μα δεν χρειάστηκε να πάμε μακρυά.Στο τέλος ήταν όλα εδώ δίπλα.

Βλέπεις; Λίγο να απλώναμε το χέρι μας παραπέρα θα είχαμε φτάσει την ευτυχία. Μα νομίζαμε η ευτυχία,ο έρωτας,η τύχη,τα λεφτά,η υγεία -νομίζαμε- βρίσκονταν πάντα πιο μπροστά από εμάς.

Και το μοναδικό που έπρεπε να κάνουμε ήταν απλά να σταθούμε.Να μην κάνουμε ούτε μπρος ούτε και πίσω!

Να σταθούμε,

να σηκώσουμε τα μάτια ψηλά,

να ανοίξουμε τα χέρια,

να κοιτάξουμε τον νυχτερινό ουρανό,γεμάτο άστρα,

και να φωνάξουμε '' ΜΕ ΒΡΗΚΑ !''

 Αυτό θα ήθελα να κάνω μια ζωή,να ξαπλώνω μαζί σου, στα χόρτα και να κοιτώ τα άστρα.

Μικρές κουκκίδες μέσα στο άπειρο που γεμίζουν τα πάντα μου.

Τα πάντα σου.

Όλα εκείνα που κράτησα για εσένα και όλα εκείνα που τόσο θες να μου δώσεις.

Άστρα,μακρινές τέλειες,τελείες. Φυλαγμένες για εμάς σήμερα από εκατοντάδες,χιλιάδες χρόνια πίσω.

Φυλαγμένα να τα δούμε,εσύ και εγώ και ο καθένας μας.

Φυλαγμένα να μας δείξουν τον δρόμο κι ας έχουν πεθάνει τα πιο πολλά, πάρα πολύ καιρό πίσω.

 Μα και εμείς είμαστε νεκροί.

 Δεν θα ήταν υπέροχα; Να μην είμαστε στα αλήθεια ζωντανοί; Δεν θα'ταν υπέροχα να είμαστε και εμείς νεκροί; Φωτεινές,τέλειες,τελείες μέσα στο σκοτεινό άπειρο; Φυλαγμένοι να καθοδηγήσουμε άλλους;

 Έλα τώρα...το ξες πως θα ήταν υπέροχα.Εσύ θα ήσουν αριστερά στον ορίζοντα και εγώ λίγο πιο αριστερά από εσένα. Λίγο να απλώσω το χέρι μου και θα μπορώ να σε αγγίξω.

 Μα δεν θα έχει σημασία. Γιατί δεν θα είμαστε εκεί.

 Δηλαδή...θα είμαστε και δεν θα είμαστε.

Δεν ξέρω... ίσως πρέπει να σταματήσω να γράφω τόσο πρωί μετά από τη δουλειά. Την τελευταία φορά τα έβαλα με τη Μούσα μου.Μα της άξιζε με ακούς; Και εκείνη αστέρι είναι... και σήμερα ήρθε για καφέ όπως είχαμε συμφωνήσει.

Άλλο ένα γράμμα, σταλμένο στο τίποτα του σκοτεινού μυαλού μου.

''Όχι μωρό μου.Η Αφροδίτη δεν είναι αστέρι.

Είναι πλανήτης.''

''...Δεν άκουγα κανέναν που μου 'λεγε πως ίσως δεν φανείς...''

''...Πουθενά δεν πάω μ'ακούς; Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ'ακούς...''

Τα κενά μας!

Λέω...Πρέπει να γράψω.
Μου απαντάς με ύφος...Αν θέλω σου κάνω την χάρη.
Σε παρατηρώ και σιωπώ.Τι να πω και εγώ,μια κοινή θνητή σε εσένα την Αιώνια;Τι να σου πω για να σε πείσω να μου κάνεις αυτή τη χάρη;
Σκας ένα χαμόγελο,στραβό και ερωτικό και βολεύεσαι στη καρέκλα σου καλύτερα.Μαύρη.Δερμάτινη.Σαν του ψυχίατρου.
Έχεις καταλάβει την εξάρτηση σου από εμένα, έτσι δεν είναι; ρωτάς.Μα στην πραγματικότητα δεν είναι ερώτηση.Είναι δήλωση.
Σκύβω το κεφάλι.Κοιτώ το χαρτί μπροστά μου,το στυλό στα χέρια μου.Πάω να γράψω κάτι,οτιδήποτε,στη πρώτη σειρά και το το μυαλό μου είναι κενό.
Σηκώνω το κεφάλι.
Χαμογελάς πούστικα.
Σε χαζεύω...Σε εκλιπαρώ σιγανά να μου κάνεις την χάρη μα συνεχίζω να νιώθω κενή.
Την νιώθεις την μοναξιά; με ρωτάς και αυτή τη φορά περιμένεις απάντηση.
Ψάχνω μέσα μου...Όχι. απαντάω ειλικρινά.
Κλείσε το τετράδιο και παράτησε το στυλό σου τότε.
Γιατί; σε ρωτώ τρομοκρατημένη.
Σμήγεις τα χείλη. Γιατί αυτό που πας να κάνεις αποτελείτε από μοναξιά.Αν δεν νιώσεις την μοναξιά στον κάθε χτύπο της καρδιάς σου,στην κάθε ανάσα σου,πως θες να γράψεις;
Σε παρατηρώ...αναλογίζομαι τα λόγια σου.Σκατά...σκέφτομαι.Πάλι έχεις δίκιο.
Μα εκεί που το σκέφτομαι,τσαπ,ξεπηδά μια σκέψη.Τόση δα...μα είναι μια σκέψη!Μία έμπνευση.
Πιάνω πάλι το στυλό,ανοίγω το τετράδιο,χαμογελάω λίγο σατανικά και γράφω...''Η Μούσα''.
Σηκώνω τα μάτια να σου χαμογελάσω,να σου πω κάτι πρόστυχο,να σε βάλω και εγώ στη θέση σου μια φορά.
Και μάντεψε...Δεν είσαι εκεί.Γράφω μόνη,η καρέκλα του ψυχιάτρου λείπει μαζί με'σένα,νιώθω ένα μούδιασμα γνώριμο.Συνεχίζω να γράφω...
''Η Μούσα σήμερα μπήκε κλεφτά στο μυαλό μου.Στάθηκε απέναντι μου με την αριστοκρατική της μορφή,πουτάνα πολυτελείας,και με προκάλεσε.Μου έκανε υποδείξεις και εγώ για να την πικάρω,έγραψα το όνομα της στο τετράδιο μπροστά μου.Και εκείνη φυσικά εξαφανίστηκε.Δεν περίμενα και τίποτε άλλο.Παραδοσιακή γυναίκα.Είμαι σίγουρη πως ακόμη και όταν ο Ποιητής την καλούσε κοντά του εκείνη,έφευγε με την πρώτη λέξη που έβγαινε απ'τα χείλη του.Ποιητή τον λέμε.Ραψωδός ήτανε.Διαφορά! Εκείνη,τόσα χρόνια,με πόσους και πόσες πλάγιασε;Πόσους παράτησε εν μέση συζητήσεως;''
Σταματώ το γράψιμο...Κοιτάζω τριγύρω μου.
Ακόμη μόνη.
Θα 'ρθείς; λέω δυνατά και νιώθω πως ίσως χρειάζομαι ψυχίατρο τελικά.
Μα δεν είσαι μόνη! ακούω μια φωνή, όχι δίπλα μου,ούτε πίσω μου,αλλά μέσα μου.
Κλείνω τα μάτια.
Έχει βρεθεί άνθρωπος που κατάλαβε την μοναξιά που τόσο αγαπώ και θέλησε να την ζήσουμε μαζί.Δύο φορές.
Εσύ είσαι άλλη μια σκύλα.
Μην ξεχάσεις να περάσεις πάλι...Κερνάω καφέ.

Ξημέρωμα Σαββάτου

Εκείνο το κομμάτι των Πυξ Λαξ που λέγετε..''οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο'' το ξες; Αλλά τι λέω; Φυσικά και το ξέρεις...Ε λοιπόν οι παλιές αγάπες δεν πάνε πουθενά.Δεν υπάρχει κανένας παράδεισος για τις χαμένες αγάπες,για τις παλιές,τις μουχλιασμένες αγάπες του καθένα μας.
 Οι αγάπες μένουν μέσα μας.Αλυσίδες που μας τραβάνε προς τα πίσω.
Αλυσίδα Ν.6 Η αγάπη που μας άφησε για μια άλλη αγάπη.
Αλυσίδα Ν.13 Η αγάπη που μας είπε τα πιο σκληρά λόγια που έχουμε ακούσει ποτέ.
Αλυσίδα Ν.9 Η αγάπη που μας μείωσε και συνεχίζει να μας μειώνει παρόλο που δεν είναι παρούσα.
Αλυσίδα Ν.24 Η αγάπη που μας έταξε ουρανούς ολάκερους και κώλωσε τελικά,να φτάσει ως τα σύννεφα.
Αλυσίδα Ν.18 Η αγάπη που μας υποσχέθηκε πως θα'ναι πάντα εδώ και καταλάβαμε πως τελικά,δεν ήτανε εδώ ποτέ της.
Αλυσίδα Ν.44 Η αγάπη που ενώ μας κοιτούσε στα μάτια μας είπε τα πιο φριχτά ψέματα.
Αλυσίδα Ν.69 Η αγάπη που μας άφησε γιατί τολμήσαμε να γίνουμε λίγο πιο εγωιστές και λιγότερο θύματα.
Αλυσίδα Ν.50 Η αγάπη που μας διέγραψε με το πρώτο σφάλμα (μικρό ή μεγάλο)
Αλυσίδα Ν.87 Η αγάπη που μας άφησε γιατί έπρεπε να μας αφήσει.
Αλυσίδα Ν.92 Η αγάπη που μας άφησε γιατί έφυγε από τούτο τον κόσμο.
Αλυσίδα Ν.1.... Η αγάπη που αφήσαμε μόνοι μας.
Γαμημένοι άνθρωποι.
Μικροί.
Λίγοι.
Τιποτένιοι εγωιστές.
Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.
Τις περισσότερες ώρες και στιγμές,έστω.
Γιατί σε κάτι στιγμές διαύγειας που μπορεί να κρατήσουν και δεκαετίες ολόκληρες,εμείς οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για το απόλυτο θαύμα.Μηδέν εγωισμός. Μηδέν απαιτήσεις.Μονάχα σεβασμός,λατρεία,πίστη και επιμονή.
Στα λίγα χρόνια μου γνώρισα μόνον έναν τέτοιον άνθρωπο.
Και είναι ο λόγος μου να πιστεύω στην γαμημένη αυτή,ανθρώπινη φυλή.

Για την Ε.με όση αγάπη διαθέτω αυτό το ξημέρωμα Σαββάτου.
Σ'αγαπάω ρε πούστη μου!

Νυχτερινή,Συνάντηση Γιγάντων.

Είναι κάτι βράδια, σαν το σημερινό καλή ώρα,που λέω θα φύγω.Δεν θα πάρω τίποτα μαζί μου παρά μονάχα τις αναμνήσεις μου.Θα αγοράσω για κάπου ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή και θα φύγω.

Ποιος σου λείπει απόψε και έχεις τάσεις φυγής καρδιά μου;

Εκείνος...εκείνος που απόψε λείπει σε ένα οχτάχρονο αγόρι με μάτια ίδια με τα δικά του.Εκείνος που απόψε λείπει σε μια μάνα όπως θα έλειπε σε κάθε μάνα το παιδί της.Εκείνος που κάνει μια αδερφή να σπαρταράει στα χέρια της δίδυμης της με μια τσαλακωμένη ζωγραφιά στα χέρια...

Πονούσε καρδιά μου.Επέλεξε να φύγει για να μην πονά και τους άλλους.

Είσαι σκληρό απέναντι μου...δεν αγαπάς...δεν αγαπούσες ούτε εκείνον ούτε έμενα.

Μη το λες αυτό...μη...

Μα δεν άφησες τα μάτια να κλάψουν.Δεν επέτρεψες στο σώμα να'ναι εκεί...στο στόμα να ψιθυρίσει ''Αντίο φίλε μου,σ' αγαπάω''.Στο χέρι να ακουμπήσει φευγαλέα τα μαλλιά...

Κάποιος έπρεπε να'ναι σκληρός καρδιά μου...Κάποιος έπρεπε να μας βγάλει από το αδιέξοδο.Να μας γλιτώσει.

ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ.

Θέλαμε!Εκείνος ήθελε.Το ξες.

Το αρνούμαι.Φταις.

Μπορεί και να φταίω...μυαλό είμαι ξέρεις, πεζά λειτουργώ.Κάποιος έπρεπε να μας πάρει από εκεί όμως. Απο εκείνο το σπίτι με τα δεκάδες πρόσωπα μικρών και μεγάλων...Θυμάσαι;

Η καρδιά δεν ξεχνάει.

Ούτε το μυαλό καρδιά μου.

Βράδια σα το σημερινό,θέλω να'ναι κοντά μου.

Δεν μπορεί...αν μπορούσε θα ήτανε.

Τότε θέλω εγώ να τον βρω...Θέλω εγώ να πάω κοντά του...

Δεν γίνεται. Το ξες πως δεν γίνεται.Θα έρθει η ώρα.

Πότε?

Δεν ξέρω...Δεν ήρθε ακόμη το εισιτήριο με την ημερομηνία της αναχώρησης.Θα περιμένουμε κι άλλο.

Εδώ?

ΕΔΩ!

...μαζί...?

ΜΑΖΙ!

Καληνύχτα μυαλό μου.

Αχ,Καληνύχτα καρδιά μου!

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια...

''Δύο χρόνια και πάνω πέρασαν στην πραγματικότητα. Πέρασαν σχεδόν τρία ...αλλά έχει σημασία; Και η πρώτη μέρα της απουσίας σου ήταν βασανιστική.
 Θυμάμαι ρε φίλε πως η μέρα κυλούσε πιο αργά από το συνηθισμένο.Μέχρι και το ρολόι σέρνονταν χωρίς εσένα εκεί να κάνεις τα πράγματα να κυλάνε φυσιολογικά.Βέβαια...τώρα που το θυμάμαι τα αδέρφια σου...τα μικρά,δεν μπορούσαν να καταλάβουν.Όχι τόσο γρήγορα όσο εμείς δηλαδή.Γιατί όταν κατάλαβαν πόνεσαν.Τα θυμάμαι σιωπηλά σε μια αίθουσα αναμονής ενός γαμημένο νοσοκομείου ..και εμάς εκεί να νυστάζουμε και να κλαίμε στα κρυφά. Και εκείνα,σιωπηλά...ήρεμα και ακούραστα.Θα παίζατε μπάλα μου είπε μετά ο Κ.έτσι τον είχες πει.
 Σε εμένα δεν θυμάμαι τι είχες πει...δηλαδή θυμάμαι αλλά δεν πρέπει.



Θέλω να σβήσω ότι έγραψα αλλά ξέρω ότι δεν πρέπει.Να κάνω τολμηρές μαλακίες έλεγες πάντα.
Κάνω ρε φίλε...μήπως και σε δω φευγαλέα σε καμιά σκιά.
Μα δεν σε χωρούν οι σκιές.
Ούτε αυτός ο μικρόκοσμος σε χώρεσε ποτέ.
ήρθες και με τον καιρό κατέλαβες μια θέση που δεν ήταν κενή.Εσύ την έφτιαξες. Και τώρα είναι μια θέση κενή με το όνομα σου επάνω.Μυρίζει την κολόνια σου και στο βελούδινο μαξιλάρι βρίσκω τρίχες των μαλλιών σου ...πριν τα φάρμακα και τις μαλακίες.
Πριν φύγεις...
Πριν αρχίσουμε να πετάμε κατηγορίες ο ένας στον άλλο και πριν τα τηλεφωνήματα μέσα στην νύχτα και πάνω στο ξημέρωμα.Πριν τους εφιάλτες.
Πριν τα μαύρα.
Και τα λευκά λουλούδια.
Πριν την κηδεία στην οποία δεν τόλμησα να έρθω.
Και πριν τον τάφο που δεν έχω δει και ούτε πρόκειται.
Και πριν το κερί που δεν σε άναψα ποτέ.



Όπως εκείνη την μέρα,κρασί.
Και αντί για κερί,δύο στριφτά στο τασάκι μου.Χωρίς φώτα.Χωρίς φωνές και μουσική.
Όπως παλιά.Θα σε φαντάζομαι καθισμένο στην καρέκλα απέναντι μου,με το κεφάλι γερμένο στο πλάι,το τσιγάρο να καίει τζάμπα και άδικα,το κρασί στο δεξί χέρι,τα μάτια καρφωμένα στο κενό.
Και ξαφνικά,να μου σφίγγεις το χέρι στα σκοτεινά και να νιώθω μια ζέστη.
Μια σιγουριά φερμένη από έναν άλλο κόσμο...



Ρε μπαγάσα...περνάς καλά 'κει πάνω;''
https://www.youtube.com/watch?v=hvrWP5pfcjo

Χωρίς πατρίδα

 Λένε πως το σπίτι σου δεν είναι οι τοίχοι που σε περιβάλλουν αλλά εκείνο το μέρος όπου η καρδία σου νιώθει ασφάλεια και ζεστασιά.Καμιά φορά,καμία φορά λέω... το ίδιο λένε και για τις πατρίδες.
 Μα κάνουνε λάθος. Υπάρχουν και κάτι νομάδες διαφορετικοί από εκείνους που τόσα χρόνια περιπλανήθηκαν σε τούτη τη Γη. Αυτοί οι νομάδες λοιπόν,ταξιδεύουν μονάχα με το μυαλό τους.Δεν διαθέτουν καμήλες και συχνά ούτε συντρόφους.
 Αλλά να,πως να στο πω;Δεν διαθέτουν ρε'συ ούτε πατρίδα.Δεν βρίσκουν χώμα να αγαπήσουν ίσως γιατί δεν βρίσκουν και χώμα να κρατήσουν.
 Δεν βρίσκουν σημαία να χαιρετούν γιατί όλες τους,τους πλήγωσαν.
 Δεν έχουν ύμνο να τραγουδήσουν καθώς η μουσική είναι θεϊκό δημιούργημα και σε καθημερινούς,ταπεινούς νομάδες δεν αξίζουν τέτοια αγαθά.
 Ούτε ευχαριστούν κανάν Θεό για το νερό που πίνουν.Δεν γνωρίζουν άλλωστε τι θα πει να διψάς αυτοί οι νομάδες.Λίγο μονάχα να απλώσουν το χέρι τους και το κρύο νερό στα μονοπάτια τους ρέει άφθονο.
 Δεν μιλούν γλώσσα κοινή γιατί δεν χρειάζονται καμιά γλώσσα.Κοιτάζονται στα μάτια και αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο.Αναγνωρίζουν στο απύθμενο καστανό των ματιών τους,μια λάμψη αλλιώτικη. Μια λάμψη άρρωστη.
 Άρρωστη από ελευθερία και ανυπακοή. Από μια έμφυτη ανάγκη να μην στεριώσουν πουθενά.Και από ένα μίσος εσωτερικό για τις ρίζες.Γιατί άμα βάλει κάτω ο καθένας τους τις ρίζες του,πάει.Θα πάψουν να΄ναι νομάδες.Θα βγάλουν ρίζες και οι ίδιοι τους,θα αρχίσουν να αγαπούν το χώμα και να ευχαριστούν για το νερό που άλλοι τους ρίχνουν στάλα στάλα.
 Και θα τρελαθούν.
 Γιατί νομάδες είναι. Δεν μπορούν να'χουν πατρίδες.Τόπους αγαπημένους και ηλιοβασιλέματα.
 Οι νομάδες αυτοί ένα πράγμα αγαπούν μονάχα.Και δεν είναι ο ουρανός ούτε τα αστέρια ούτε καν ο άνεμος που μπορεί να τους ταξιδέψει.
 Οι νομάδες που γνωρίζω εγώ, αυτοί οι συνεχώς μετακινούμενοι μετανάστες αγαπούν μόνον το χαρτί.Μια κόλλα λευκό,ασπίλωτο χαρτί.Και ξεκινά το ταξίδι τους...
 Δεν έχουν καμήλες,άλογα,αυτοκίνητα,μηχανές. Μόνο στυλό,πένες,μολύβια,πινέλα,κάρβουνα,στάχτη.
 Και λίγο χαρτί.Λίγο χαρτί σου το λέω και φτάνει. Εκείνος,ο παντοτινός μετανάστης θα ταξιδέψει και πάλι.
 Μπορεί να ταξιδέψει αργά αλλά ίσως και γρήγορα.Εξαρτάται από τον ρυθμό των σκέψεων του.Και με κάθε βήμα του,θα γεμίζει το χαρτί και θα σταματήσει για ξεκούραση όταν ξεμείνει από χαρτί.
 Και θα μείνει στάσιμος.
 Στάσιμος, ως το επόμενο ασπίλωτο χαρτί.
 Κι όσο κι αν μείνει στάσιμος-μπορεί να μείνει στάσιμος και χρόνια ολόκληρα-ο νομάς, θα'ναι πάντοτε νομάς.Δεν θα βρει ποτέ πατρίδα.Ποτέ ησυχία. Ποτέ του,καμία γαλήνη.
 Θα καρτερεί απλά το επόμενο βήμα.Όχι το επόμενο ταξίδι.Το ταξίδι δεν σταματάει ποτέ.Απλά το επόμενο βήμα...
Χωρίς πατρίδα.Ελεύθερος.